Dan kada je Cezar prešao Rubikon za Rimsku Republiku više nije bilo spasa, ali senatori već kriju bodeže pod togama...

Polarizacija u društvu nešto je s čime se često susrećemo u gotovo svim zemljama svijeta, naročito tamo gdje je ta polarizacija dozvoljena (odnosno na snazi nije diktatura). Najčešće je to podjela na "lijeve i desne" ili pak na "liberalne i konzervativne". Iako možda termini nisu bili isti, ove podjele - na one koji više zastupaju/predstavljaju elitu, gornju klasu, i one koji su više "na strani (običnog) naroda" - možemo pratiti stoljećima, pa čak i milenijima unatrag, a direktno se tiče i današnje priče.

Početak je nove godine, 49. godine prije Naše ere. Mjesto događanja - Rimska Republika. Političke podjele u tadašnjem rimskom Senatu postale su i više nego očigledne. Snažno su se diferencirale dvije skupine - s jedne strane tu su bili tzv. Populares ("od naroda"), koji su, kako i naziv sugerira, bili na strani običnog naroda, odnosno plebejaca. S druge strane pak imamo njima suprotstavljenu političku skupinu u Senatu - Optimates ("najbolji"). Oni su bili konzervativna frakcija, predstavnici više klase. Posebno su se zauzimali - razumljivo - za moć Senata pred manjim narodnim skupštinama.