Velika povijest Latvije i Rige (IV. dio): Rukom pod ruku zajedno do slobode, ali suživot sa Sovjetima postaje suživot s Rusima

Vratimo se na kraj njemačke okupacije, u 1944. godinu. Na prostoru Latvije su se vodile teške borbe između njemačkih i sovjetskih trupa, koje su završile s još jednim njemačkim porazom, a sovjetska linija kretala se čvrsto i odlučno prema Berlinu.

Tijekom sukoba Latvijci su se borili na obje strane. Nakon sovjetske pobjede oko 160,000 anti-sovjetskih Latvijaca pobjeglo je iz zemlje, većinom u Njemačku i Švedsku.

Među onima koji su ostali mnogima je bilo drago vidjeti odlazak njemačkih okupatora i dolazak sovjetske vojske, no prerano su se poradovali, jer ovaj SSSR nije više onaj kojeg pamte u godinama neposredno nakon Oktobarske revolucije. Prve poslijeratne godine obilježene su posebno mračnim i sumornim događajima u sudbini latvijske nacije. Dana 25. ožujka 1949. 43,000 seoskih stanovnika (tzv. "kulaci") i latvijskih nacionalista deportirano je u Sibir u sklopu operacije "Priboi" (koja je trajala na prostoru sve 3 baltičke sovjetske republike). Ukupno je 120,000 stanovnika Latvije zatvoreno ili deportirano u sovjetske koncentracijske logore (Gulag) za vrijeme godina Staljinovog terora. Što se pak tiče Latvijaca koji su bili na strani boljševika, većina njih je nakon okončanja njemačke okupacije ostala živjeti na prostoru sovjetske Rusije.

Situacija se donekle popravila nakon smrti Staljina i dolaska Nikite Hruščova, no i dalje je na snazi bila sovjetizacija zemlje. Sve manjinske škole u Latviji su zatvorene (židovske, poljske, litvanske, estonske, bjeloruske), a uvedena su samo dva službena jezika: latvijski i ruski.